Aslında İstanbul’u ziyaret eden orada bir müddet yaşayan hatta ülkenin bir ucunda olsanız bile istanbul’un semtlerini az çok biliriz. Ama çok az insan bu semt isimlerinin nereden geldiği hakkında fikir sahibidir. İşte sizlere bazı semtlerin eski fotoğraflar eşliğinde isimlerinin nerden geldikleri…

Taksim:
Osmanlı zamanında sucuların; suyu, halka taksim ettikleri yer, Taksim olarak anılmaya başlandı.

Beyazıt:

Sultan II. Beyazıt’ın buraya kendi ismiyle anılacak bir külliye yaptırmasından sonra semt, Beyazıt olarak anılmaya başladı.

Aksaray:
Fatih’in sadrazamı İshak Paşa, İç Anadolu Bölgesi’ndeki Aksaray’ı ele geçirdikten sonra orada yaşayan bölge insanlarını bugünkü Aksaray semtinin bulunduğu yere gönderir. Aksaraylılar da semte adlarını verirler.

Bakırköy:
Bizanslıların ‘Makri Hori’ dedikleri semt, 14. yüzyılda Osmanlıların eline geçince ‘Makriköy’ adını aldı. 1925′te ulusal sınırlar içindeki yabancı kökenli adların değiştirilmesi sırasında Atatürk’ün isteğiyle semt Bakırköy adını aldı.

Ahırkapı:
Marmara Denizi’nin kıyısında yer alan yedi ahır kapısından birisi olan bu semte, Padişah atlarının bulunduğu has ahırın yanında yer aldığı için Ahırkapı ismi verildi.

Teşvikiye:
Sultan Abdülmecit’in bir mahalle kurulması için teşvikte bulunduğu semtin adı Teşvikiye olarak kaldı. Bu durumu, Harbiye Karakolu ile Rumeli ve Valikonağı Caddelerinin kesiştiği kavşakta bulunan iki taş belgeliyor.

Bebek:
1. Fatih Sultan Mehmet’in bölgeyi koruması için gönderdiği bölükbaşının Bebek lakaplı olması. 2. Padişahın semtteki bahçesinde gezerken yılan görüp korkan şehzadesine bebek demesi ve bundan sonra bahçesinin bebek bahçesi olması.

Beşiktaş:
1- Semtin ismini Barbaros Hayrettin Paşa’nın gemilerini bağlamak için diktirdiği beş taştan aldığı yönünde. 2- Bir papazın burada yaptığı kiliseye Kudüs’ten getirdiği beşik taşını koyduğu ve ismin buradan geldiği yönünde.

Beyoğlu:
1- İslamiyet’i kabul edip burada oturmaya başlayan Pontus Prensinden adını alıyor semt.
2- ‘Bey Oğlu’ diye anılan Venedik Prensi’nin burada oturmasından geliyor semtin adı.

Bostancı:
Semt, adını eskiden her türlü meyve ve sebzenin yetiştirildiği bostanlardan biri olmasından alıyor.

Eminönü:
Osmanlı döneminde çarşıdaki esnafı denetleme yetkisi ‘Emin’lere aitti. Semt, adını burada bulunan ‘Gümrük Eminliği’nden alıyor.

Sütlüce:
Bugün Sütlüce semtinin olduğu yerde Süt Menbat isimli bir Rum köyü vardı. Köyün bir köşesindeki bakır bir kadın heykelinin memelerinden su akar; bu suyun, kadınların sütünü çoğalttığına inanılırdı. Bundan dolayı semt, Sütlüce oldu.

Horhor:
Fatih Sultan Mehmet bölge civarında yürürken yerin altından su sesleri duyar ve yanındakilere, “Buraya bir çeşme yapın baksanıza ‘hor hor’ su sesleri geliyor” der ve buraya bir çeşme yapılır. Çeşme de semt de Horhor ismiyle anılıyor.

Üsküdar:
Bizans devrinde, Skutari denilen asker kışlaları, şehrin bu yakasında yer aldığı için semt Skutarion diye anılıyordu. Bu isim zamanla Üsküdar’a dönüştü.

Şişli:
Şiş yapımıyla uğraşan ve Şişçiler diye anılan bir ailenin burada bir konağı olduğu ve ‘Şişçilerin Konağı’nın zamanla değişikliğe uğrayarak ‘Şişlilerin Konağı’ hâline gelmesiyle semtin adının Şişli olarak kaldığı anlatılıyor.

Unkapanı:
Bazı satış yerlerinde Arapça’da ‘Kabban’ adını taşıyan büyük teraziler bulunduğundan, buraları Kapan adını taşırdı. Sahiline buğday ve arpa yüklü gemiler demirlediğinden, semt bu adı aldı.

Bağlarbaşı:
Semt, en ünlü bağ ve bahçelerin bir dönem burada yer almasından dolayı bu adla anılıyor.

Çemberlitaş:
Bizans’ın en önemli meydanlarından Constantinus Forumu’nun bulunduğu yerdeki büyük sütunlardan birisi olan Çemberlitaş, semte adını verdi.

Feriköy:
Semt adını Sultan Abdülmecit ve Abdülaziz dönemlerinde yaşayan Madam Feri’den alıyor. Bölgede bulunan geniş topraklar padişah tarafından Madam Feri’nin eşine bağışlanmıştı. Ama eşi ölünce semt onun ismiyle anılmaya başlandı.

Galata:
Gala, Rumca da ‘süt’ anlamına geliyor. 1. Bir rivayete göre Galata’nın adı semtteki süthanelere gönderme yapılarak türetildi. 2. İtalyanca ‘denize inen yol’ anlamına gelen ‘galata’ kelimesi düşünülerek bu isim verildi.

Tahtakale:
Sözlük anlamı ‘kale altı’ olan Taht-el-kale’nin bozulmasıyla Tahtakale’ye dönüşen semtin, Mercan ya da Beyazıt dolaylarındaki eski sur benzeri yapının aşağı kotunda yer aldığı için bu ismi aldığı tahmin ediliyor.

Aşiyan:
Günümüzdeki ismini şair Tevfik Fikret’in burada bulunan, Farsçada kuş yuvası anlamına gelen ‘Aşiyan’ isimli evinden alıyor.

Okmeydanı:
Fetih Ordusu kuşatmanın bir kısmını burada kurulan karargâhta geçirmiş. Semtin ismi de böylelikle Okmeydanı olarak kalmış.

Şaşkınbakkal:
Henüz yerleşimin olmadığı dönemlerde yaz günleri denizden yararlanmak için bölgeye gelenlere bir bakkal dükkânı açıldığını görenler, burada iş yapılmayacağını düşünerek bakkala “şaşkın bakkal” yakıştırması yaptılar ve artık böyle anıldı.

Çatladıkapı:
Bizans zamanında yapılan surların Sidera adı bir verilen kapısı, 1532 tarihinde meydana gelen depremde çatlayınca, hem semt hem de kapı Çatladıkapı olarak anılmaya başladı.

Çengelköy:
Eskiden gemi çapaları bu köyde yapıldığı için isminin buradan geldiği tahmin ediliyor.

Veliefendi:
Hipodrom bir zamanlar Şeyhülislam Veli Efendi’nin sahibi olduğu topraklar üzerinde kurulduğundan semtin adı Veli Efendi’yle anılıyor.

Çıksalın:
Güzel manzaralı, geniş bir çevreye hakim olan bölgeye, halk arasında “çık, salın” denilmeye başlandı.

Genelde Büryan’ın öğle saatlerinde tükendiğini duymuştuk ama yine de şansımızı denemek istedik ve yola koyulduk. Büryan Siirt’in mi Bitlis’in mi tartışmalarıyla geldik lokantaya. Tabi hemen siparişleri verdik adam başı 1.5 porsiyon hemde…

Son derece inanılmaz göz nuru, el emeği var yapımında. Üstü hava geçirmez çamurla sıvalı bir kuyuda, külde pişiyor. Bir kanca ile kuzumuz , ateş söndükten sonra kuyuya sarkıtılıyor ve altta da içi su dolu bir koca tencere var. Bunun amacı akan yağların su içine düşüp donmasını sağlamak ve kötü kokuyu engellemek.

Kuzu eti  enfes. Her ne kadar ben yağlı yemekleri sevmesem de yağlı olmalı biraz. Yağsız bir ete sahip bir kuzu tipi geleneksel yöntem için uygun değil. Ali usta eti hiç dondurmuyor, akşamdan yoğurt ve zeytinyağı ile marine ediyormuş.

Bizim önümüze kol-kaburga kısmı geldi. Yanına da pirzolalar. Altta pide. Dürüm gibi kullanıyorsun. Çatal bıçağa gerek yok aslında ama ilk gidişimiz kibar davranmak lazım. Yanında da, taze hazırlanmış ezme
ve kıyılmış soğan.

Dışı nar gibi kızarmış. Özellikle de yağlı yerleri o kadar muhteşem ki ağızda eriyor. Sinirsiz. Bence çok çekici bir kokusu var. Benim gibi et delisi olan biri için bile farklı bir tat. Bir lokma kuzu, bir yudum nefis ayran… Bir yandan da arkadaşlarla sohbet ediyoruz ama belli ki herkesiz gözü yemekte fazla ses çıkmıyor. Bir abimiz de çok seçicidir yemek konusunda. Herşeyi beğenmez bir iki birşeyler söyleyecek oluyor ama yemeğin tadını çıkarmaya devam ediyor.

Yanına bir de perde pilavı söyluyoruz. Bizler biliyoruz ama ilk defa tadanların yorumu ve bizim değerlendirmemiz son derece iyi. Eğer bir gün yolunuz düşer bu lezzeti denemek isterseniz yanında perdeli pilav da sipariş etmeyi ihmal etmeyin derim ben. Hem et olur da pilav olmaz mı? Yanında zaten ikram olarak gelen çiğköfte ve ezmeyle gerçekten de çok güzel gidiyor. Her ne kadar daha yemek gelmeden glen ikramlar bitse de

Ve son olarak da Sur Tatlısını unutmamak lazım. Asıl olarak nereye ait bilmiyorum ama çok şahane bir tat. Tatlı aslen bir helva ama özelliği helva yapıldıktan sonra arasına dondurma koyulup biraz daha ateş üstünde kızarmasını bekledikten sonra sıcak servis yapmak. Son derece hafif ve güzel bir tadı var.

Anlatması ve yemesi gerçekten de çok güzel olsa da bu kdar ağır ve kolstrollü bir yemeği yerken dikkatli olmak gerek. Kalp krizi riskine rağmen değer diyorsanız kesinlikle bu inanılmaz tatları denemenizi tavdiye ederim.

Tel: (0212) 533 80 88