Nargile… İlk olarak üniversitede bakmıştım tadına. Sıradan bir cafenin sıradan bir natgilesi. Elmalı’yı denemiştik arkdaşların tavsiyesi ile. Sonra Tophanede Elma çayı ile birlikte arkdaşlarla tavla oynarken gece nasıl kaçta döneceğimizi bilmeden sohbet ederek içmeye devam ettik uzun bir süre.
Sonra malum nedenlerden dolayı memlekete geri dönünce burda denediğim birkaç kafenin nargilesinde aynı tadı bulamadım. Belki ortam belki gerçekten nargilenin kalitesi. Sonra neden kendime şöyle kaliteli bir nargile almıyorum dedim. Amcaoğlu ile birlikte Urfa’nın Haşimiye meydanınai kazancıların oraya gidip hem gösteriili hem de kaliteli bir nargile aldık kendimize. Tabi yanında özel kömürü, elmalı tütünü, sipsileri hatta kömürü yakmak için özel aleti…
Nargileyi satan arkadaş sonra uzun uzun anlattı nasıl yapılacağını neyden ne kadar koyacağımızı. Her ne kadar uzun zamandır içsek de sonuçta ilk defa kendimiz kurup kendimiz yakacaktık.
İlk deneme amcaoğlunun bürosunda yapıldı. Belki acemilik belki ilk defa kendimizi yakması nedenyile çok güzel olmustu. Yaklaşık 2 saat kadar tellendirdim 
Sonra şöyle internetten nargile ile birkaç arama yaparkenü nargilenin tarihçesini, nerden geldiğini araştırayım dedim. Hatta nargile içmenin belli bir adabi varmış. Belli ritüelleri ve yapılması yanlış olan davranışları. Sizinle paylaşmak istedim… Bu arada resimdekine benziyor aldığımız nargile ama hortum ve dip cam kısmı yeşil ve daha kaliteli… Eee o kadar para verdik
