Şu sıralar domuz gribi yüzünden en yoğun günlerimizi yaşıyoruz. Halk telaşlı ve korkuyor ama gerek acil servisde olmanın dezavantajları gerkse hastalığa ait bulguların normal gripten farklı olmaması nedeniyle tanıda cok sıkıntı yaşıyoruz. Hastemizde domuz gribi teşhisiyle 2 hasta vefat etti. 2sinin de kronik akciğer hastalığı mevcuttu. Benim nöbetime denk gelen 2 vaka da domuz gribi “şüphesiyle” yatırıldı ve tedavileri devam ediyor şu an. O 2 kişinin de altta yatat kronik akciğer hastalığı mevcut. Zaten baska teshis olmasına bile gerak yoktu. Genel görüntü ve arter kan gazı nedeniyle yatışlarının yapılması gereken hastalardı

Ama en büyük sorunu ayatan gelen gribal enfeksiyon hastalarında yaşıyoruz. günde 1000 kişiyi aşan acil vaka sayısına ulaştık son 2 hafta içinde ve bunların %70′i gribal şikayetlerle gelen hastalar ve bunların çoğu da daha yeni baslangıçlı ateşi olmayan sadece burun akıntısı ve hafif öksürük şikayeti ile gelenler. Birkaç gündür başlayanlar da var aralarında ama genel durumları iyi. Yine de ağızlarda tek soru kafalarda tek şüphe var. “Hocam domuz gribi olmasın?”

Hastanelerimiz dolup taşıyor. Domuz gribi pandemisi başladı zaten normal gribal mevsimsel grip ile birlikte. Herkes bir telaş içinde acaba domuz gribi aşısı olsam mı olmasam mı diye. Tartışmalar medya üzerinde en alttan en üst kademeye kadar sürüyor. İlk doz aşılar sağlık çalışanlarına yapılmaya başlandı. Dünya sağlık örgütü, İnfeksiyon ABD başkanları ve birçok kişi olunuz diyor. Ben oldum kendi adıma geçen çarşamba ve yine kendi adıma size de olmanızı tavsiye ediyorum tabi lateks allerjisi, yumurta allerjisi, yüksek ateş veye allta yatan kronik sinirsel (Psikiyatrik değil organik) bir hastalıgınız yoksa.

Bunca yoğunluk değil bizi yoran ya da üzen. Kapasitenin üstünde çalışmamıza rağmen takdir edilmeyişimiz de değil. Bunca semptomlar ortada iken bir hastama daha kendimden emin olarak, yani “kanıta dayalı” olarak “sen malum hastalıktansın…” diyemedim ve diyemiyeceğim. Arkadaşlara soruyorum, onlarda ” biz de henüz telafuz edemedik” diyorlar. Dediğim anda hastanın onca sorularını ve paniğini göğüslemem onları yatıştırmam, sonra bir sürü ihbar prosedürü ile uğraşmam gerekeceğini biliyorum diyor çoğu arkadaşımız ve uzmanlarımız.

Acilde saniye bekleme tahammülü olmayan hasta ve hasta yakınları varken bırakın yemek yemeyi konuşmaktan kuruyan boğazımı ıslatacak su ve benzeri bir şeyi içmek için bile anlayış göstermeyen insanlarımız varken, bunlarla uğraşmayı göze alamadığımız için başlıyoruz lafı çevirmeye.”O labilirsin de olamazsın da, % şu kadar olabilir, olmayabilir de, ama gene de sen dikkatli ol”. Belki yapılabilecek şey bundan ibarettir bilmiyoruz. Kağıt üzerinde, genelgelerde komitelerden bahsediliyor ama aradığınızda size destek olacak, endişelerinizi giderecek bir organizasyon göremiyorum. Medimagazin sitesinde bir çocuk uzmanı meslektaşımız kullanıyor aynı zamanda bü cümleleri. Sanmayın ki bu iyi kötü doktor olmakla, hastane şartları imkanı ile alakalı.

Yaş grubuna, hastalığın ek şikayetlerine göre infeksiyon, çocuk, göğüs hastalıkları ile konsulte ediliyor hastalar. Ama belirtileri üzerine tanısal ve tedavi amacıyla kullanılan ilaç tek. Yatarak tedavi ederseniz sağlık bakanlığından isteniyor. Ayaktan tedavi derseniz reçete ederseniz ilaç şu an piyasada yok gibi. Hasta yakını eczaneye gidip “Hocam olmayan ilacı yazmıssınız” diyor. Hatta yakın zamanda sağlık bakanlığı son kullanma tarihi yeni geçmiş olan bu ilacın son kullanma tarihini 3 aya yakın zaman kendi inisiyatifini kullanarak uzattı depoda bulunan ilaçları da kullanmak adına. İşte bunlar yoruyor bizleri. Bunları her gün üst üste yaşamak diğer meslektaşlarımızın da yaşadığını bilmek yoruyor…